6 ขั้นตอนเพื่อพยุงตัวในวันที่จิตใจอ่อนล้า

อย่ามัวแต่โอดโอยโหยไห้ และจมปลักอยู่กับเรื่องร้ายๆ เลย ลุกมาเติมใจให้เต็มร้อยกันดีกว่า

1. ถ้าเธอเหนื่อยนัก หยุดพักเสียก่อน ถ้ารถที่ขับเกิดผิดปกติขึ้นมา คุณจะจอดขางทางก่อนใช่ไหม

นี่ก็เช่นกันเป็นทางเลือกที่ฉลาดสำหรับคนที่ตกอยู่ ในห้วงทุกข์ ถ้าฝืนดันทุรังไปข้างหน้า

วันแย่ๆ อาจถึงกับเป็นวันวิบัติขั้นมาได้

2. ร้องเถิดถ้าอยากร้อง แต่การร้องไห้นานเกินไปก็เป็นการบ่อนทำลายได้เช่นกัน

เพราะความเศร้าสามารถหล่อเลี้ยงตัวมันเองได้ยิ่งเศร้าก็ยิ่งคิดมาก

 และความทรงจำไม่ดีจะยิ่งประดังประเดทับถมมากขึ้นไปอีก

แต่ถ้ากลั้นน้ำตาไว้ก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน ตอนนี้น่ะทั้งเศร้า

ทั้งประสาทสิ้นหวังเต็มประดาแล้วจะทำอย่างไรดี

ก่อนอื่นต้องหัดยอมรับความรู้สึกเหล่านั้นให้ได้แล้วร้องไห้แต่พอเหมาะพอควร

จะให้คุณประโยชน์ ช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อ หายเครียด และคุณจะรู้สึกสงบนิ่งขึ้น

3. หาที่มาที่ไปของเจ้าตัวร้าย ถึงแม้จะยังไม่มีข้อสรุปแน่นอนว่า

ทำไมคนเราต้องรู้สึกหดหู่ ท้อแท้ ละเหี่ยใจ ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร

มึนทึม และอีกหลายๆ ความรู้สึกที่ไม่ดี คำอธิบายที่น่าจะเป็นไปได้ที่สุด

คือธรรมชาติสร้างให้คนต้องมีความรู้สึกเหล่านี้บ้าง

เพื่อบอกให้เรารู้จักพักผ่อน และค่อยๆ คิดว่าจะทำอะไรต่อไป

4. ตัดไฟแต่ต้นลม ลองสืบสาวถึงเหตุการณ์ที่มักทำให้หัวใจป่วยดูหลายๆ ครั้ง

แล้วจะเห็นว่าเกิดเป็นรูปแบบที่แน่นอนนั่นก็คือร่างกายจะส่งสัญญาณเตือนภัยออกมา

เวลาที่มีบางสิ่งบางอย่างมากระทบ

กุญแจไขปริศนานี้สามารถได้มาด้วยการฝึกฝนจิตใจตัวเองหาทางออกไปทีละขั้น

และเหมาะสมกับการเผชิญและบรรเทาปัญหาที่รู้ว่าจะเกิดขึ้นในแต่ละครั้ง

5. อย่าเอาแต่นอนซังกะตาย ที่ว่าบอกให้ค่อยเป็นค่อยไปนั้น

ไม่ได้หมายความให้นอนแน่นิ่งและปล่อยให้เรื่องเลวร้ายสุมทับตัวอยู่ตรงนั้นฝ่ายเดียว

เราจะต้องลุกขึ้นและสู้กับมัน การจะควบคุมระบบความนึกคิดของตัวเองนั้น

ต้องกระตุ้นตัวเองให้หลุดจากปลักที่จมอยู่

ขอแค่ให้ผ่านวันนี้ไปได้ แล้วพรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง

6. อย่าโทษตัวเอง เคยสงสัยไหมว่า สิ่งไม่ดีที่เกิดขึ้นในวันเลวร้ายของคุณน่ะ

เป็นเรื่องคอขาดบาดตายของตัวเองหรือคนรอบข้าง

ถึงแม้การทำความเข้าใจและแก้ไขปัญหาจะมีประโยชน์

แต่การย้ำคิดถึงทุกสิ่งที่ผิดพลาดไปอย่างไม่หยุดหย่อนเป็นเสมือนการโทษตัวเอง

ที่ทำให้วันไม่ดีวันหนึ่งเป็นสัปดาห์แห่งความทุกข์ระทมได้

การจองจำตัวเองอยู่กับคำคาดโทษตัวเองจะยิ่งเป็นอุปสรรคขวางกั้นการไปสู่หนทางแก้ปัญหาที่ถูกต้อง

ดังนั้นให้ลองถามตัวเองว่า กำลังโหดร้ายกับตัวเองเกินไปรึเปล่า?

และการทำเช่นนี้ช่วยขจัดปัญหาและเตรียมให้คุณพร้อมเผชิญเหตุการณ์ยุ่งยากในคราวต่อไปได้ไหม?

เราต้องยอมรับความจริงว่า ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะตกเข้าไปในหลุมดำแห่งความทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น

ไม่เวลาใดก็เวลาหนึ่ง แม้แต่คนที่ดูเหมือนจะเพอร์เฟ็คท์ไปหมดทุกอย่าง

ก็คงต้องเคยมีอากาของไข้ใจประเภทใดประเภทหนึ่งบ้างล่ะ

ฉะนั้นสิ่งที่ทำได้คือถนอมตัวเองไว้ให้ดีจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้ (เป็นอย่างน้อยที่สุด)